कौशल्य

 

एक पाण्याचा थेंब होता,
गारवा ज्याच्या रक्तात होता..
काळाच्या भरात ओढावत होता,
समुद्रात खारट.. नदीत गोड..
तर हवेत वाफ होत होता..
गवतावर पळत होता,
तर कमळावर नाचत होता..
चेहऱ्याला पाणीदार सौंदर्य,
तर अग्निला थंडावा देवून जात होता..
स्वतःचे अस्तित्व शोधायचा
जणू त्याला आता नाद लागला होता..
दुसर्यांसाठी जगता जगता
स्वतःला भेटू पहात होता..

वाटेवर चालता चालता अचानक
भेटला त्याला शिंपला..
म्हणाला, वेड्यावाणी जगतो
एक रात्र माझ्यात सामावून रहा..
थेंब होता थकला,
शिंपल्यात जाऊन निजला..
पहाटे उघडता डोळे, बघतो काय!
पाहिले एक नवीन रुप
नव्याने जसा तो जन्माला होता..

शिंपला आता त्याला सांगत होता,
कान देवून थेंब जे ऐकत होता..
आता राहिला नाही फक्त थेंब तू,
झाला आहेस मौल्यवान मोती तू..
आस राहिल तुझी सर्वांना,
कळेल किंमत तुझी जगाला..
पण होतास तू  एक पाण्याचा थेंब
हे ठेव ध्यानात..
गारवा तुझा रक्तात असू दे..
चेहऱ्याला तसेच सौंदर्य देवून जा,
मानवी मनाला थंडावा देवून जा..
पाण्याचा थेंब आता समजला होता,
अस्तित्व शोधण्याचा प्रयत्न त्याचा
आता यशस्वी झाला होता..

Advertisements

2 thoughts on “कौशल्य

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s